Zabezpieczenie należytego wykonania umowy o roboty budowlane – gwarancja bankowa, ubezpieczeniowa czy kaucja?

Przy kontrakcie budowlanym wartym 10 mln zł zabezpieczenie na poziomie 5% oznacza 500 tys. zł. Tę kwotę można wpłacić inwestorowi, oddać do dyspozycji banku albo powierzyć ryzyko wystawienia dokumentu ubezpieczycielowi. Na papierze każda z tych form zabezpiecza ten sam problem. W praktyce różnią się wpływem na płynność, limity kredytowe, koszt kontraktu i możliwość szybkiego rozpoczęcia robót.

Najdroższym rozwiązaniem nie zawsze jest gwarancja z najwyższą prowizją. Czasem większym obciążeniem okazuje się kaucja, która przez kilka lat blokuje gotówkę potrzebną na wynagrodzenia, materiały i zabezpieczenie kolejnych budów. Z drugiej strony źle napisana gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa może zostać uruchomiona po jednym formalnie poprawnym żądaniu inwestora, zanim strony rozstrzygną spór dotyczący wad, opóźnienia albo naliczonych kar.

Dlatego formę zabezpieczenia należy wybierać dopiero po sprawdzeniu kwoty, okresu obowiązywania, zasad wypłaty, kosztu zabezpieczeń regresowych oraz warunków zwolnienia pieniędzy. Sama wysokość prowizji jest dopiero kolejnym kryterium.

*Stan prawny: 3 sierpnia 2026 r.*

Najpierw ustal, co naprawdę ma zabezpieczać inwestora

Zabezpieczenie należytego wykonania umowy nie jest dodatkowym wynagrodzeniem inwestora ani automatyczną karą dla wykonawcy. Ma pokryć roszczenia wynikające z niewykonania lub nienależytego wykonania kontraktu, na przykład koszty dokończenia porzuconej budowy, usuwania wad przez wykonawcę zastępczego czy należne kary umowne — o ile mieszczą się w zakresie określonym w umowie i dokumencie zabezpieczenia.

W zamówieniach publicznych podstawowe zasady wynikają z art. 449–453 Prawa zamówień publicznych. Zabezpieczenie jest wnoszone przed zawarciem umowy, chyba że przepisy albo dokumenty zamówienia przewidują inny termin.

Wykonawca może wybrać jedną formę albo połączyć kilka form zabezpieczenia. Bez dodatkowej zgody zamawiającego dopuszczalne są przede wszystkim:

• pieniądz,
• poręczenie bankowe lub poręczenie spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,
• gwarancja bankowa,
• gwarancja ubezpieczeniowa,
• poręczenie uprawnionego funduszu poręczeniowego.

Za zgodą zamawiającego można korzystać również z form takich jak weksel z poręczeniem banku, zastaw na określonych papierach wartościowych albo zastaw rejestrowy.

Standardowy ustawowy limit zabezpieczenia wynosi do 5% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego, gdy kontrakt rozliczany jest według cen jednostkowych. Poziom przekraczający 5%, lecz nie większy niż 10%, jest dopuszczalny tylko wyjątkowo. Zamawiający musi uzasadnić go przedmiotem zamówienia albo szczególnym ryzykiem realizacji i wskazać przyczyny w SWZ lub innych dokumentach zamówienia.

Dla kontraktu publicznego o wartości 10 mln zł oznacza to:

• zabezpieczenie 3% — 300 tys. zł,
• zabezpieczenie 5% — 500 tys. zł,
• wyjątkowe zabezpieczenie 10% — 1 mln zł.

Po prawidłowym wykonaniu zamówienia zabezpieczenie powinno zostać zwrócone w terminie 30 dni od wykonania zamówienia i uznania go przez zamawiającego za należycie wykonane. Zamawiający może pozostawić nie więcej niż 30% pierwotnego zabezpieczenia na roszczenia z rękojmi za wady lub gwarancji jakości. Ta część musi zostać zwrócona najpóźniej w 15. dniu po upływie odpowiedniego okresu.

Przy zabezpieczeniu wynoszącym 500 tys. zł układ może więc wyglądać następująco:

• co najmniej 350 tys. zł wraca albo zostaje zwolnione po wykonaniu zamówienia,
• maksymalnie 150 tys. zł pozostaje na okres rękojmi lub gwarancji.

Zamawiający nie musi zatrzymywać pełnych 30%. Może pozostawić 20%, 10% albo zwolnić całe zabezpieczenie, jeżeli tak przewidują dokumenty kontraktowe. Błędem jest automatyczne wpisywanie podziału 70/30 bez sprawdzenia, czy przy danym przedmiocie zamówienia kilkuletnie zabezpieczenie rzeczywiście jest potrzebne.

Przy umowach publicznych zawartych na okres dłuższy niż rok zabezpieczenie może być — za zgodą zamawiającego — tworzone przez potrącenia z kolejnych należności za wykonane roboty. W dniu zawarcia umowy wykonawca musi jednak wnieść co najmniej 30% wymaganej kwoty, a pełne zabezpieczenie musi zostać zgromadzone nie później niż do połowy okresu realizacji umowy.

W kontraktach prywatnych ustawowy limit 5% lub 10% nie obowiązuje. Strony mogą ustalić zabezpieczenie na poziomie 3%, 5%, 10%, a nawet wyższym. W praktyce budowlanej często spotyka się 5–10% wynagrodzenia, z czego część jest zwalniana po odbiorze końcowym, a reszta dopiero po zakończeniu rękojmi albo gwarancji.

To jednak zwyczaj kontraktowy, a nie przepis. Jeżeli prywatna umowa przewiduje zatrzymanie 10% każdej faktury przez pięć lat i nie zawiera mechanizmu zamiany zabezpieczenia na gwarancję, wykonawca może przez cały okres budowy oraz rękojmi finansować inwestora własnymi pieniędzmi.

Trzeba również odróżnić rzeczywistą kaucję gwarancyjną od zwykłego zatrzymania części wynagrodzenia. Sama nazwa użyta w umowie niczego nie rozstrzyga. Znaczenie ma to, czy wykonawca przekazuje inwestorowi odrębną kwotę jako zabezpieczenie, czy inwestor jedynie odracza wypłatę części należnego wynagrodzenia. Rozróżnienie ma konsekwencje między innymi przy dochodzeniu zapłaty przez podwykonawcę, potrącaniu roszczeń i niewypłacalności kontrahenta.

Gwarancja bankowa, ubezpieczeniowa i kaucja: różnice w kosztach i ryzyku

Gwarancja bankowa jest zwykle najlepiej rozpoznawalna przez dużych inwestorów, zamawiających publicznych i instytucje finansujące projekt. Bank zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty beneficjentowi, jeżeli otrzyma żądanie zgodne z warunkami dokumentu gwarancyjnego.

Najczęściej oczekiwany jest dokument:

• nieodwołalny,
• bezwarunkowy,
• płatny na pierwsze żądanie,
• obejmujący cały wymagany okres,
• wystawiony na właściwego beneficjenta,
• wskazujący konkretną umowę oraz maksymalną sumę odpowiedzialności.

Określenie „na pierwsze żądanie” ma realne znaczenie. Bank co do zasady bada przede wszystkim zgodność żądania z treścią gwarancji, a nie to, kto ma rację w sporze dotyczącym robót. Jeżeli beneficjent złoży w terminie prawidłowe oświadczenie i wymagane dokumenty, wypłata może nastąpić przed prawomocnym rozstrzygnięciem sporu z wykonawcą.

Bank nie przejmuje przy tym ostatecznego ciężaru finansowego. Po wypłacie gwarancji występuje do wykonawcy o zwrot wypłaconej sumy na podstawie umowy zlecenia gwarancji i ustanowionych zabezpieczeń.

Koszt bankowej gwarancji należytego wykonania jest ustalany indywidualnie. Dla przedsiębiorstwa o stabilnych wynikach, dobrej historii i wolnym limicie gwarancyjnym można orientacyjnie przyjmować około 0,5–3% sumy gwarancji rocznie. Do tego mogą dojść opłaty za rozpatrzenie wniosku, wystawienie dokumentu, podwyższenie kwoty, przedłużenie terminu albo zmianę treści.

Przykład: gwarancja na 500 tys. zł, wystawiona na 18 miesięcy, przy prowizji 1,2% rocznie, kosztuje około:

500 000 zł × 1,2% × 1,5 roku = 9 000 zł

Nie jest to jednak pełny rachunek. Gwarancja może zajmować 500 tys. zł z limitu kredytowego przedsiębiorstwa. Jeżeli firma ma łączny limit bankowy 3 mln zł, bank może potraktować gwarancję podobnie jak inne zaangażowanie kredytowe. W efekcie zabraknie miejsca na kredyt obrotowy potrzebny do zakupu stali, stolarki albo urządzeń instalacyjnych.

Bank może również oczekiwać zabezpieczenia regresu, na przykład:

• blokady środków na rachunku,
• hipoteki,
• zastawu,
• weksla,
• poręczenia właściciela,
• cesji wierzytelności z kontraktu,
• pełnomocnictwa do rachunku.

Gwarancja bankowa traci dużą część przewagi nad kaucją, gdy bank żąda blokady 100% sumy gwarancji. Wykonawca nadal zamraża pieniądze, a dodatkowo płaci prowizję.

Gwarancja ubezpieczeniowa działa z punktu widzenia inwestora podobnie. Gwarantem jest jednak zakład ubezpieczeń, a nie bank. Największą zaletą jest możliwość zachowania wolnego limitu kredytowego w banku. Ma to znaczenie dla firm prowadzących równocześnie kilka kontraktów i finansujących zakupy materiałów kredytem obrotowym.

Ubezpieczyciel również analizuje ryzyko. Zwykle sprawdza:

• sprawozdania finansowe za dwa lub trzy ostatnie lata,
• bieżące wyniki finansowe,
• poziom zadłużenia i należności przeterminowanych,
• portfel realizowanych kontraktów,
• doświadczenie przy podobnych robotach,
• dokumentację przetargową i projekt umowy,
• długość gwarancji i rękojmi,
• wysokość kar umownych,
• zaświadczenia lub oświadczenia dotyczące ZUS i urzędu skarbowego,
• planowane podwykonawstwo.

Orientacyjny koszt gwarancji ubezpieczeniowej również często mieści się w przedziale 0,5–3% sumy gwarancyjnej za rok, lecz przy słabszych wynikach, długim okresie odpowiedzialności, wysokich karach albo nietypowym kontrakcie może być wyższy. Ubezpieczyciel może zażądać weksla, poręczenia wspólników, zastawu, hipoteki albo zabezpieczenia pieniężnego.

Gwarancja ubezpieczeniowa nie jest polisą chroniącą wykonawcę przed skutkami błędów na budowie. Jeżeli ubezpieczyciel wypłaci inwestorowi 300 tys. zł, będzie dochodził tej kwoty od wykonawcy. Instrument chroni płynność na etapie wniesienia zabezpieczenia, ale nie usuwa odpowiedzialności za wadliwe wykonanie umowy.

Przy już przyznanej linii gwarancyjnej pojedynczy dokument można niekiedy uzyskać w ciągu kilku dni roboczych. Pierwsza ocena nowej firmy, analiza finansowa i negocjowanie zabezpieczeń często zajmują od jednego do trzech tygodni. Składanie wniosku dzień przed podpisaniem umowy jest ryzykowne, zwłaszcza gdy inwestor narzucił własny wzór gwarancji.

Kaucja pieniężna jest najprostsza dla inwestora. Nie musi czekać na wypłatę banku ani pilnować wymagań formalnych dotyczących żądania. Pieniądze już znajdują się na jego rachunku.

Dla wykonawcy brak prowizji bywa pozorną oszczędnością. Trzeba policzyć koszt zamrożonego kapitału.

Załóżmy, że:

• kontrakt jest wart 10 mln zł,
• zabezpieczenie wynosi 500 tys. zł,
• 350 tys. zł pozostaje zablokowane przez 18 miesięcy,
• 150 tys. zł pozostaje zablokowane przez kolejne pięć lat,
• wewnętrzny koszt kapitału firmy wynosi 8% rocznie.

Orientacyjny koszt ekonomiczny wynosi:

• 350 000 zł × 8% × 1,5 roku = 42 000 zł,
• 150 000 zł × 8% × 5 lat = 60 000 zł.

Łącznie daje to około 102 tys. zł kosztu kapitału, mimo że inwestor nie wystawił faktury za przechowywanie kaucji. To więcej niż prowizja za wiele gwarancji bankowych lub ubezpieczeniowych.

Kaucja ma także inne niedogodności:

• wykonawca traci gotówkę potrzebną do finansowania robót,
• w kontraktach prywatnych pieniądze nie muszą być oprocentowane, jeżeli umowa tego nie przewiduje,
• zwrot może zostać opóźniony przez spór dotyczący odbioru albo wad,
• przy niewypłacalności inwestora roszczenie o zwrot pieniędzy może być dochodzone w postępowaniu restrukturyzacyjnym lub upadłościowym,
• przy zatrzymywaniu części faktur wykonawca w standardowym modelu rozliczeń nadal wykazuje pełny przychód i VAT, mimo że nie otrzymał całej kwoty.

W zamówieniach publicznych pieniężne zabezpieczenie musi być przechowywane na oprocentowanym rachunku bankowym. Zamawiający zwraca je z odsetkami wynikającymi z umowy rachunku, po potrąceniu kosztu prowadzenia rachunku oraz prowizji za przelew. W umowie prywatnej takiej ochrony nie ma automatycznie.

Kaucja jest rozsądna głównie wtedy, gdy zabezpieczenie jest niewielkie, okres krótki, a wykonawca ma znaczną nadwyżkę gotówki. Przy dużym kontrakcie i kilkuletniej rękojmi jej rzeczywisty koszt zwykle okazuje się wyższy, niż wynikałoby z prostego porównania prowizji.

Jak wybrać zabezpieczenie i nie stracić kontroli nad kontraktem

Pierwszym krokiem nie powinno być pytanie banku albo brokera o najniższą prowizję. Najpierw trzeba przeanalizować projekt umowy i ustalić, jaki dokument inwestor faktycznie zaakceptuje. Zdarza się, że wykonawca otrzymuje atrakcyjną ofertę ubezpieczyciela, ale później zamawiający odrzuca gwarancję z powodu niezgodnego terminu, niewłaściwej nazwy beneficjenta albo dodatkowych warunków wypłaty.

Przed zleceniem gwarancji należy przygotować kartę zabezpieczenia obejmującą co najmniej:

1. Kwotę zabezpieczenia — procent i wartość w złotych, ze wskazaniem, czy podstawą jest wynagrodzenie brutto.
2. Zakres roszczeń — niewykonanie umowy, nienależyte wykonanie, kary umowne, wykonanie zastępcze, usuwanie wad, rękojmia i gwarancja.
3. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności — najczęściej dzień zawarcia umowy albo dzień przekazania placu budowy.
4. Datę wygaśnięcia — uwzględniającą odbiór, możliwe przesunięcia harmonogramu oraz wymagany okres na zgłoszenie żądania.
5. Podział kwoty na okres realizacji i okres wad.
6. Procedurę wypłaty — formę żądania, wymagane oświadczenia, podpisy, sposób ich potwierdzenia i adres doręczenia.
7. Zasady przedłużenia — kto pilnuje terminu i co dzieje się, gdy gwarancja nie zostanie przedłużona.
8. Warunki redukcji lub zwolnienia po odbiorze.
9. Koszt całkowity, a nie tylko stawkę roczną.
10. Zabezpieczenia regresowe wymagane przez bank lub ubezpieczyciela.

Jak podkreśla Robert Różycki ekspert od umów o roboty budowlane, w materiałach publikowanych pod adresem https://proviskancelaria.pl, problem z gwarancją często nie zaczyna się w dniu zgłoszenia wypłaty. Powstaje znacznie wcześniej — w momencie podpisania umowy zawierającej termin, zakres albo mechanizm przedłużania, którego wykonawca nie skonsultował z przyszłym gwarantem.

Najwięcej sporów wywołują cztery elementy.

Po pierwsze: data ważności. Gwarancja nie powinna wygasać dokładnie w planowanym dniu zakończenia robót. Odbiór może się przesunąć, komisja może wskazać usterki, a podpisanie protokołu może nastąpić kilka tygodni później. Bez bufora wykonawca będzie zmuszony pilnie przedłużać dokument, często na gorszych warunkach.

Praktycznym rozwiązaniem jest ustalenie daty obejmującej planowany termin odbioru oraz dodatkowy okres techniczny, na przykład 30–60 dni. Nie zastępuje to klauzuli przedłużenia, ale ogranicza ryzyko, że dokument wygaśnie w trakcie procedury odbiorowej.

Po drugie: sposób zgłoszenia żądania. Trzeba sprawdzić, czy wystarczy wysłanie pisma przed końcem ważności, czy żądanie musi faktycznie dotrzeć do gwaranta w tym terminie. Znaczenie mają również godziny pracy banku, adres jednostki obsługującej gwarancje, wymagany podpis elektroniczny, pośrednictwo banku beneficjenta i sposób potwierdzenia reprezentacji.

Żądanie dostarczone dzień po upływie terminu może być nieskuteczne, nawet gdy zabezpieczone roszczenie rzeczywiście istnieje. Z kolei z punktu widzenia wykonawcy zbyt uproszczona procedura zwiększa ryzyko wypłaty w sytuacji sporu.

Po trzecie: automatyczna wypłata w razie nieprzedłużenia. Inwestorzy często wymagają klauzuli, zgodnie z którą brak przedłużenia gwarancji przed określonym terminem pozwala zażądać całej sumy. Taki mechanizm chroni ciągłość zabezpieczenia, ale jest niebezpieczny, gdy wykonawca pozostawi przedłużenie na ostatni tydzień.

Wewnętrzny termin firmy powinien przypadać co najmniej 30–45 dni przed wygaśnięciem dokumentu. Przy dużych gwarancjach i konieczności ponownej oceny finansowej bezpieczniejszy jest bufor 60 dni.

Po czwarte: nadmiernie szeroki zakres. Gwarancja nie powinna obejmować każdego roszczenia pozostającego w jakimkolwiek związku z inwestycją, jeżeli zabezpieczenie miało dotyczyć wyłącznie konkretnej umowy o roboty budowlane. Trzeba uważać na postanowienia rozszerzające odpowiedzialność na inne kontrakty, niezapłacone faktury niezwiązane z jakością robót albo zobowiązania podmiotów, które nie zostały prawidłowo wskazane w gwarancji.

Dotyczy to zwłaszcza konsorcjów. Dokument powinien poprawnie identyfikować wykonawców, lidera, beneficjenta i zabezpieczoną umowę. Błąd w oznaczeniu strony może spowodować odmowę przyjęcia gwarancji albo spór przy wypłacie.

Decyzję o wyborze formy można sprowadzić do kilku praktycznych reguł:

• Gwarancję bankową wybierz, gdy inwestor wyraźnie ją preferuje, firma ma wolny limit bankowy, a bank nie żąda pełnej blokady gotówki.
• Gwarancję ubezpieczeniową wybierz, gdy priorytetem jest zachowanie limitów kredytowych na finansowanie budowy albo firma realizuje jednocześnie wiele kontraktów.
• Kaucję rozważ przy niewielkiej kwocie i krótkim okresie, gdy koszt przygotowania gwarancji byłby nieproporcjonalny.
• Połączenie form ma sens, gdy jeden gwarant nie obejmie całej kwoty albo część zabezpieczenia można wnieść taniej w pieniądzu. W zamówieniach publicznych łączenie ustawowo dopuszczalnych form jest możliwe.
• Nie przyjmuj pięcio- lub dziesięcioletniej gwarancji bez wyceny całego okresu. Niska stawka za etap realizacji może zostać zniwelowana przez koszt zabezpieczenia odpowiedzialności za wady.
• Nie porównuj ofert bez zestawienia zabezpieczeń regresowych. Gwarancja z prowizją 0,8% i blokadą 100% gotówki może być gorsza niż gwarancja z prowizją 1,5% bez blokady środków.

Najbardziej irytującym problemem w praktyce jest konieczność zmiany dokumentu po każdym przesunięciu harmonogramu. Aneks do umowy budowlanej nie przedłuża automatycznie gwarancji. Zwykle trzeba uzyskać zgodę gwaranta, zapłacić dodatkową prowizję i dostarczyć inwestorowi aneks do gwarancji przed upływem dotychczasowego terminu.

Dlatego wykonawca powinien negocjować możliwość zmiany formy zabezpieczenia w trakcie realizacji. Prawo zamówień publicznych pozwala zmienić formę zabezpieczenia, pod warunkiem zachowania jego ciągłości i wysokości. W kontrakcie prywatnym takie uprawnienie trzeba wpisać wprost. Pozwala ono zastąpić kaucję gwarancją, zmienić ubezpieczyciela albo przejść z gwarancji bankowej na ubezpieczeniową, gdy bankowy limit staje się potrzebny do finansowania robót.

FAQ: najczęstsze pytania o zabezpieczenie wykonania umowy

Czy inwestor może zatrzymać zabezpieczenie tylko dlatego, że nie podpisał protokołu odbioru?
Nie powinien dowolnie przedłużać zabezpieczenia przez bezterminowe odsuwanie decyzji o odbiorze. Znaczenie mają warunki odbioru określone w umowie, rzeczywisty stan robót oraz charakter stwierdzonych wad. Umowa powinna określać termin przystąpienia do odbioru i skutki bezczynności inwestora.

Czy gwarancja ubezpieczeniowa jest słabsza od bankowej?
Nie z samej definicji. O jakości zabezpieczenia decydują treść dokumentu, wypłacalność gwaranta, warunki zgłoszenia żądania i okres ważności. W zamówieniach publicznych gwarancja bankowa i ubezpieczeniowa są ustawowo dopuszczalnymi formami zabezpieczenia.

Czy inwestor może narzucić konkretny bank lub zakład ubezpieczeń?
W kontrakcie prywatnym strony mogą uzgodnić wymagania dotyczące gwaranta. W zamówieniach publicznych wymagania nie powinny bez uzasadnienia ograniczać ustawowo dopuszczalnych form ani konkurencji. Zamawiający może natomiast wymagać, aby dokument spełniał określone warunki.

Czy po wypłacie gwarancji wykonawca jest zwolniony z długu?
Nie. Bank albo ubezpieczyciel zazwyczaj wystąpi do wykonawcy o zwrot wypłaconej kwoty wraz z kosztami. Dodatkowo wypłata może ograniczyć dostępny limit gwarancyjny i utrudnić pozyskanie zabezpieczeń dla kolejnych kontraktów.

Czy gwarancja obejmuje automatycznie kary umowne?
Zależy od jej treści i zakresu zabezpieczonego kontraktu. Dokument powinien jasno wskazywać, czy obejmuje roszczenia z niewykonania i nienależytego wykonania umowy, w tym kary umowne. Ogólne sformułowanie może prowadzić do sporu.

Czy kaucja musi być oprocentowana?
W zamówieniach publicznych zabezpieczenie pieniężne jest przechowywane na oprocentowanym rachunku, a wykonawca otrzymuje odsetki pomniejszone o określone koszty bankowe. W umowach prywatnych oprocentowanie nie powstaje automatycznie — musi wynikać z kontraktu.

Czy zabezpieczenie można zmienić w trakcie budowy?
W zamówieniach publicznych tak, jeżeli zostanie zachowana ciągłość i pełna wysokość zabezpieczenia. W kontraktach prywatnych możliwość zamiany kaucji na gwarancję albo zmiany gwaranta powinna zostać wyraźnie zapisana w umowie.

Co dzieje się po wydłużeniu terminu realizacji robót?
Aneks do umowy nie przedłuża automatycznie gwarancji. Wykonawca musi uzyskać odpowiednią zmianę dokumentu gwarancyjnego. Brak przedłużenia może uruchomić obowiązek wpłaty kaucji albo umożliwić inwestorowi zażądanie wypłaty pełnej sumy gwarancji.

Pierwszą czynnością przed podpisaniem kontraktu powinno być sprawdzenie daty wygaśnięcia zabezpieczenia oraz dokładnych warunków wypłaty. Dopiero gdy wiadomo, jak długo dokument ma obowiązywać, kiedy jego kwota zostanie obniżona i jakie zabezpieczenia regresowe będą wymagane, można porównywać prowizję banku, składkę ubezpieczyciela oraz koszt zamrożenia gotówki. Najpilniejszym błędem do usunięcia jest klauzula pozwalająca inwestorowi utrzymywać pełne zabezpieczenie przez cały okres rękojmi albo uruchomić je tylko dlatego, że przedłużenie dokumentu nie zostało dostarczone w nierealnie krótkim terminie.